Ja, ik ga mee!

Vandaag heb ik een dagje gebruikt gemaakt van het openbaar vervoer. Of ja, alleen de trein. De rest kon ik met de benenwagen afleggen. Ik ging naar ‘s Hertogenbosch. Een klein half uurtje ‘mee met NS’ zoals ze dat zelf aan mij als klant vragen: Ga mee…….. Dus ik ging mee. Wat er in de trein gebeurt is werkelijk waar voldoende stof om een geheel boek van 400 pagina’s over te schrijven. Het lijkt een soort survival of the fittest met verschillende hordes die je moet afleggen.
1: Op de fiets naar het station. Het is de meest simpele horde. Je stapt gewoon op je fiets en je trapt totdat je er bent. Je wacht netjes tot je groen licht hebt bij kruispunten en je fietst waar mogelijk over de fietspaden. So far, so goed.
2: Je fiets ‘stallen’. Hmm. Daar wordt het al wat moeilijker. Ik probeer netjes mijn fiets in een daarvoor bestemd rek te zetten. Ik ben ongeveer de enige die dat probeert want de rest van OV gebruikend Eindhoven kan het blijkbaar niet schelen in welke staat ze hun fiets terug vinden. Op de manier van parkeren te zien hadden ze of haast of lack of motivation.Waarschijnlijk een combinatie van beiden. Haast dodelijk. Je ziet het verschil tussen een fietsenkerkhof en een stalling niet eens meer.
3: Je een weg banen door de menigte richting perron. Wat een opgave! Links van je passeren haastige studenten, rechts van je staan van die sjappies die ‘er gewoon altijd staan’ en als je niet uitkijkt dan bots je zo tegen de klanten van de AH to go op die door de bergen snoep, chips, flesjes drinken en M&M’s, zojuist voor onderweg gekocht, niet uitkijken waar ze lopen.
4: Dan een strikhorde. Alleen bekend voor de vooraf goed geïnformeerde reiziger. De nieuwe OV-chip palen waar je je OV chip kaart moet scannen om de NS te laten weten dat je eraan komt en dat je mee wilt met een van de duizenden treinen die op een dag rijden. Op zich niet moeilijk. Gewoon ‘blieb’ en dan sta je geregistreerd. Wat veel mensen zich misschien niet beseffen, maar ik maar al te goed, is dat de OV chip kaart op mijn naam staat. Er kunnen dus computers en wetenschappers analyses los laten op mijn treingebruik. Doordat ik daaraan meedoe wordt ik in principe slachtoffer van de huidige inbraak op de privacy. Want je bent totaal traceerbaar. Ze weten precies op welk moment je je waar bevindt en zo kunnen ze dus precies achterhalen waar ik heen ga en met alle beveiligingscamera’s kunnen ze ook nog eens precies mijn stappen volgen, kijken wat ik aan heb, wat ik gekocht heb en waar, kijken met wie ik ben, kijken waar ik naar kijk en volgen wat ik met mijn handen doe. Ze kunnen nog net mijn gedacht niet lezen, maar als ik vervolgens in Den Bosch weer uitstap kunnen ze in ieder geval wel weten dat ik in Eindhoven stond te denken welk perron en welke vertrektijd. Dus ja. Ze weten wel ALLES van je zo. En zo undercover he. Je het het eigenlijk niet eens door. Ik had namelijk net zo goed een anonieme kaart kunnen kopen en die opwaarderen. Dan val je niet zo op. Of juist wel.
5: Het wachten op het perron. Briljant gewoon. Wat is een perron een zien en gezien worden. Ik droeg vandaag nette laarzen een witte rok en een wat zakelijkere jas. Wat langer. Ik had ook nog eens een aparte laptoptas bij en natuurlijk mijn eerder beschreven handtas. Ik ga nog steeds niet zonder de deur uit. Ik hoorde vandaag dus bij de zakenmensen. Mensen die voor zaken of werk met de trein reizen. Dan ben je dus een attractie op zich. Want ja. Iedereen vraagt zich af: wat zou ze voor werk doen. En naar welke afspraak zou ze gaan? Misschien ben ik trouwens de enige die dat op zon moment denkt. Ik ben in staat om het te gaan vragen, zo nieuwsgierig ben ik wel, maar goed. Je moet je wel een beetje aan de reis etiquette houden natuurlijk. Spreek een ander NOOIT aan. NOOIT. Als je dat wel doet verlaag je jezelf tot de chizo’s die dat wel doen. Van die irritante mensen die je aanspreken voor iets stoms. Die iets van je willen of verlegen zitten om een praatje. Zo gaat het in treinland: NOOIT doen. Trust me. Daar stond ik dan met mijn tassen, mijn weelderige bos krullen, make-upje op, nette kleertjes aan. Ja, zelfverzekerd. Net even wat anders dan van die irritante gezinnen die met hun gratis Kruidvat kaartje een dagje naar A’dam gaan. Mensen echt: als je niet weet hoe het werkt om met de trein te reizen, ga daar je kinderen dan niet de schuld van staan te geven. Maar drop the attitude en VRAAG het gewoon even. Er staan genoeg conducteurs en andere mensen waaraan te zien is dat die vaker met de trein reizen. Let wel op dat je mensen ook echt een vraag stelt. En niet probeert een praatje te maken, want dan val je weer terug in de categorie: triest. Ongelooflijk hoeveel mensen er in de vakantie met de trein reizen. Allemaal hebben ze nog nooit een perron van dichtbij gezien. Alleen maar op TV als er weer een nieuwsitem is over de treinvertragingen naar aanleiding van een zelfdoding of blaadjes op het spoor. Dan alleen maar zeggen: stomme NS, ze kunnen ook nooit op tijd rijden…………….. Maar nu het een gratis kaartje is staan ze vooraan. Wat me op het volgende punt brengt:
6: Het instappen. De trein nadert, stopt en opent de deuren. Wat je dan ziet is echt ongelooflijk. Het lijkt wel hamsteren bij de AH. In de regel is het zo dat je mensen eerst UIT de trein laat stappen en vervolgens kun je zelf de trein IN stappen. Nu is het in de ochtend met de trein van 2 over 9 nogal druk omdat dan het 40% korting tarief ingaat, dus die regel wordt met brute kracht overtreden. Duwen, rennen, trekken, ellebogen, gemene blikken en af en toe een binnensmonds scheldwoord. Alles om ervoor te zorgen dat ze vooraan bij de deur staan. Dan gaat de deur (naar buiten toe) open en dan staan de mensen in de trein al klaar om uit te stappen. Het is alleen zo druk aan de buitenkant dat ze er niet door kunnen. Gelukkig zijn er dan altijd mensen die toch een beetje aan de kant gaan waardoor de uittocht kan beginnen. Met vouwfietsen, sporttassen en handtassen boven het hoofd lijkt het wel wadlopen. Maar dan over de mensen. Omdat die boeren simpelweg niet aan de kant gaan. En dan heb je ook nog mensen die het presteren om TOCH vast in te stappen. Sneaky er langsaf, tegen de stroom in. STEL JE VOOR dat je geen plek hebt in de trein zeg. Oh, oh, oh wat erg. Dat KAN natuurlijk niet. Dus dan moet je maar super asociaal alle mensen aan de kant duwen om toch vast in te stappen. En de doorstroom dus belemmeren waardoor de trein weer vertraging oploopt. Want dachten die mensen nou echt dat de trein vertrekt voordat iedereen buiten en binnen is? Dat de NS zich zo strak aan de dienstregeling houdt dat ze de deuren gewoon dichtgooien als er nog mensen staan te dringen om binnen te komen? Hallo……..bezint eer ge begint……. De trein gaat echt niet weg. Dus misschien kunnen we stoppen met dat achterlijke gedram? Ik denk dat ik niet gemaakt ben voor gehaast Nederland ofzo. Net als je je als een hufter gedraagt in het verkeer. Koop een Tom Tom en zie dat als je gewoon rustig had gereden, het niks gescheeld had. Ok, misschien 1 minuutje. Maar je mag alleen haasten als het echt levensbedreigend is! En 1 minuutje te laat komen in een vergadering of bij een afspraak gaan we echt niet dood aan. Sterker nog: daar worden we efficiënter van, omdat je dan minder tijd hebt om echt zaken te doen. En dan kun je dus ‘the crap talk’ achterwege laten. (ok….. ik overdrijf een beetje………)
7: De treinrit. Leuker kan haast niet. Ik moet gedragswetenschapper worden. Wat is de trein toch fantastisch om te leren over de mensheid. Wat een diversiteit aan mensen. Geweldig. Dik, dun, lelijk, mooi, saai, interessant, intrigerend, irritant en om verliefd op te worden. Het zit er allemaal. In 1 coupe! Een man in pak die zijn overbuurman die hij toevallig tegenkwam in de trein zat te vertellen over de inhoud van het boek: een werkweek van 4 minuten. Volgens hem schijnt het geniaal te zijn. Hij zag er ook uit als een of andere manager met zijn pak en zijn gelhaar, dus dat zal voor hem inderdaad als muziek in de oren klinken. Een man en een vrouw die in gesprek raken over een verloren jasje wat dan weer teruggebracht wordt. Een meisje zo diep verzonken in haar boek dat ze niet eens merkt dat ik naast haar kom zitten. Een oudere man en vrouw die kibbelen over hoe laat ze straks weer naar huis gaan na het dagje Amsterdam (de dag moet nog beginnen) en een jongen die zijn dopjes zo hard heeft staan dat ik ook wel hoor hoe stoer hij is met zijn techno, house, of weet ik veel hoe ik dat moet noemen. Een soort van kleurenpallet lijkt het wel. Allemaal op zichzelf staande kleuren die, wanneer je ze mengt, weer iets heel anders moois worden. Fantastisch. Ik word er blij van. Waar ik helaas niet blij van word zijn de eeuwige overtredingen van de gedragsregels:
- je spreekt GEEN mensen aan. Zucht. Ik wil niet praten. Ik wil gewoon lezen of kijken. Please…….. waarom ik?
- je zet je mobiel op stil. Het is vreselijk irritant als dat ding afgaat en dat je hem dan nog moet gaan zoeken onderin je tas. Iedereen ergert zich dood aan je ringtone en tegen de tijd dat je hem gevonden hebt ben je al te laat: voicemail.
- je gaat niet overdreven hard zitten bellen in de trein. En al HELEMAAL niet over: ja ik zit in de trein. En jij? maar goed, daar is al meer over geschreven en geblogd denk ik zo. Ze hebben allemaal gelijk!
- Nee, je tas verdient geen eigen stoel. Stoelen zijn voor mensen.
- Nee, ook je schoenen verdienen geen eigen stoel. Lekker, heb je net mee door de hondenstront gewandeld en dan leg je ze nu smakelijk naast me neer. Heerlijk zo net met je ontbijt achter je kiezen.
- Herhaling regel 1: je spreekt geen mensen aan. de meeste mensen zijn hardleers en ik heb van een goede collega geleerd: herhaling = educatie. Dus vandaar dat ik het nogmaals zeg.
- Je bent gewoon vriendelijk tegen de conducteur. Je had OF gewoon een kaartje moeten kopen, OF moeten incasseren dat het je wel eens een boete kon opleveren en dan leg je je daar bij neer als de conducteur komt. Die man of vrouw doet ook gewoon zijn werk. Die hoef je niet af te zeiken, te bedreigen of iets aan te doen. Er zijn weinig mensen zo behulpzaam als conducteurs. Puur omdat ze weten dat wanneer ze het niet doen dat ze dan op hun bek geslagen worden. Opeens heb je het: je wordt conducteur……..
8: aankomst: weer dat hele gedoe van trekken en duwen, maar nu vanuit de andere kant bekeken. Verstikkend en benauwend te noemen. Uit-OV-chippen en het station verlaten. Heerlijk. Vrijheid.

Toch heb ik al deze hordes over voor een half uurtje lol per dag. Want het is leuk, makkelijk, je hoeft alleen maar te zitten, entertaining, rustig (als je geluk hebt) en zeeeeeer interessant. Dus de NS houd mij als vaste klant! Ondanks vertragingen, blaadjes, sneeuwstormen en vierkante wielen. Ik zeg vol overgave: ik ga mee

Nee….. ik werk niet voor NS. Ik krijg geen korting door dit te vertellen en ook geen extra gratis Kruidvat kaartje. Ik ben gewoon ik. Met een gedachte en een verhaal.

Dames en heren: het volgens station is het eindpunt van deze rit. Ik verzoek u vriendelijk te denken aan uw bagage, want uw bagage denk niet aan u. (NS humor……)

Ode aan de meest verschrikkelijke sport op aarde

Compleet blanco. Helemaal leeg en niks om over na te denken. Complete rust en sereniteit. Dat kost je ongeveer een half uur per dag. Een luttel half uurtje van de 24 uur die een dag je geeft. Dat is dus peanuts. Niks, noppes, nada en je krijgt er een ultiem relaxt gevoel voor terug waar je de komende 48 uur op kunt teren. Wat moet je daar voor doen? Hardlopen. Een half uurtje, of langer natuurlijk, hardlopen. Stap voor stap en je ogen gefixeerd op het asfalt voor je. Adem in door de neus en adem uit door de mond. Core rechtop (voor diegenen die niet weten waar ik het over heb: het wordt tijd dat jullie je gaan verdiepen in een sport) en de voeten afwikkelen van hak tot teen. Daarbij natuurlijk iets van muziek in je oren proppen en je huissleutel ergens in het vakje van je sportbroek bewaren. Belangrijk detail, anders kun je daarna niet onder douche springen om de geestelijke vervuiling die je er zojuist hebt uitgelopen, af te spoelen.

En er gaat nogal wat het doucheputje in. Zo ongeveer de hele vakantie ergernissen zie je letterlijk verdwijnen in die paar gaatjes die mijn roostertje telt. Neem nou bijvoorbeeld de vliegreis naar de vakantiebestemming. Ik denk dat ik nog nooit zon groot beroep heb gedaan op mijn zelfbeheersing. Ik heb nog nooit zo vaak tot tien zitten tellen als op stoel 25D van de Transavia vlucht van Amsterdam naar Portugal op 4 augustus 2010. Ik heb nooit geweten dat 6 jongens, pubers wel te verstaan, mijn oh zo perfecte leven zo tot een hel kunnen maken. Stel je voor dat je in een vliegtuig zit waar je de komende twee en een half uur niet uit kunt en niet ergens anders kunt gaan zitten omdat er met mij nog ongeveer 200 mensen meer naar mijn vakantiebestemming vliegen. En voordat je vertrekt zijn de 2 rijen achter je nog leeg waardoor je denkt: oh lekker, geen gezeur achter me, lekker rustig een boekje lezen en mijn vriendje kusjes geven. Niemand die het ziet. Totdat op het laatste moment er een soort tornado nadert van 6 uitgelaten mannelijke pupers die zich op de rijen achter je nestelen. Nou ja nestelen, meer neervallen om daar vervolgens twee en een half uur te doen over hoe je rechtop in een vliegtuigstoel kunt zitten. De heren waren wat later omdat ze de boomblaster die ze mee wilden nemen als handbagage moesten inchecken, omdat deze te groot was voor in de toch al krappe vakjes boven de stoelen. Dus dat duurde dan wat langer. Ik denk dat dat nog zo ongeveer het enige lichtpuntje was aan deze reis want anders hadden ze naast kei hard boeren laten, scheten laten, roepen, heel overdreven hard lachen, elkaar ‘voor de grap’ stompen en slaan, over de stoelen klimmen waardoor ik elke keer van die schoppen in mijn rugleuning kreeg, bier zuipen alsof het vliegtuig te zwaar was en hun dat wel even op zouden lossen, de dames en heer in groene pakjes martelen met grappen over neerstortende vliegtuigen, samen kijken welk chickie in een groen pakje ze konden bonken in een vliegtuig wc en wedjes leggen over wie de meeste vrouwtjes zou scoren en die vervolgens je laten pijpen op het strand van Albufeira………………….. ook nog eens kei harde muziek hebben gedraaid in een toch al veel te kleine afgesloten ruimte. En natuurlijk had de ergste van het stel de plek achter mij weten de confisceren waardoor het allemaal nog 10 keer erger leek dan het nu misschien mag klinken. Een vlucht naar de hel. En dan ook nog kei hard applaudisseren wanneer je in de hel bent geland. Maar hetgeen waaraan ik me het meest hebt zitten ergeren is toch wel mezelf. Aan het feit dat ik mijn riem niet heb los gemaakt, niet ben op gestaan en de puber achter me niet een kei harde knal voor zijn rotte en afgrijselijk lelijke rotkop heb gegeven. Of, als ik het dan misschien op een wat meer volwassen manier had kunnen doen om me niet te verlagen naar het niveau van deze 6 moederskindjes, er wat van zeggen. Vriendelijk vragen of ze wat rustiger zouden kunnen doen. Hoe erg is het dat je je twee en een half uur van je leven laat afpakken door 6 van die jonge varkens? En daar niks aan doen omdat je bang bent dat je dan ook nog eens het middelpunt van hun bestiering wordt? En het daarom maar uitzit en je vuisten balt en tot 10 telt en nog maar een keer naar de wc gaat en nog maar een keer je boek open slaat en nog maar een keer hard zucht en kucht en nog maar een keer achterom kijkt en nog maar een keer met je ogen rolt naar de mensen voor je in de hoop dat zij zich nog meer ergeren aan deze holbewoners en een van hun die plorken dus een ram voor de harsens geeft. Maar nee. Iedereen blijft zitten en iedereen doet alsof het normaal is dat het vliegtuig zo ongeveer wordt afgebroken. Zelfs de vriendelijk glimlachende mensen in de groene pakjes! Ongelooflijk. En dan te weten dat de moeders van deze gedrochten tegen opa en oma vertellen dat ze toch zon lieve zoon  hebben die het zo goed doet op de mavo en dat de schoolleiding altijd problemen zoekt. Want het is onterecht dat ons pietje weer eens geschorst is. Dat doen ze gewoon om papa terug te pakken die net zijn celstraf vanwege mishandeling van de docent Engels uitgezeten heeft.

Zucht. Een half uurtje hardlopen en dat alles verdwijnt in het doucheputje. Hoe simpel kan het leven zijn?

Help, ik word een vrouw…….

Ik ben 28 geworden. 28 lentes jong zoals mijn pa dat dan zo mooi kan zeggen tegen iedereen die op mijn verjaardag taart zit te vreten en rose zit te zuipen. Ik ben dan ook in de lente jarig, dus chapeau voor de jaarlijkse correctheid.  Mijn zussen hebben besloten dat het tijd is voor een handtas. Tot mijn verjaardag aan toe vond ik het namelijk gewoon kunnen om met een rugzak door het leven te gaan. Lekker handig, alles past er in, het schuurt niet aan de schouders en het gewicht is verdeeld wat weer ten goede komt aan mijn toch al non fysio-proof houding. Een handtas. MET bloemetjes motiefje aan de binnenkant. EN heel veel verschillende vakjes. EN hij ziet er leuk uit maar is toch multifunctioneel bruikbaar. Je kunt hem met een langer hengsel aan een schouder hangen, maar je kunt hem ook aan de hengsels dragen. Echt heel vrouwelijk dus. Mijn zussen zijn er heilig van overtuigd dat dit het laatste is wat ik nodig heb om als op en top vrouw door het leven te gaan. Dat heeft me aan het denken gezet. Ik schreeuw altijd zo hard dat het me allemaal geen reet uitmaakt hoe ik er uit zie. Maar er is iets aan de hand met me.

Ik lak mijn teennagels. Ik zit met smacht te wachten op de STEPS mail met de laatste collectie jurkjes. Ik lach andere vrouwen uit die er echt niet uitzien. Ik gebruik wekelijks een haarmasker tegen pluishaar. Ik ga om de acht weken trouw naar de kapper tegen gespleten haarpuntjes. Ik vraag de kapper vriendelijk maar toch met een indringende boze blik of ze er niet meer dan 2 centimeter af wil knippen. (Je haar groeit namelijk ongeveer 4 centimeter per 8 weken is mij ooit verteld, dus dat betekend netto 2 centimeter langer haar per 2 maanden. Joepie!) Ik PRAAT met de kapster over haar, haar vriendje en de laatste roddels op kap en make-up gebied. Oh en over Leco, Mari en andere onbenullige stylisten. Ik heb een schoenenrek gekocht voor al mijn schoenen. Ik koop EN draag schoenen met hakken. Ik probeer mijn schoenen te laten matchen met mijn outfit en als dat niet lukt ga ik naar de stad om nieuwe te zoeken die er wel bijpassen. Die ik dan vervolgens weer op mijn schoenenrek dump dat ondertussen weer te klein is. Ik vind winkelen leuk. Ik kan bij de rituals, body shop en de tuinen niets laten staan. Ik val als een blok voor vitaminesupplementen en kruidenthee tegen dramklachten. Ik heb bij de mediamarkt staan twijfelen over het kopen van een bikinitrimmer. Ik heb hem nog niet in huis, maar toen ik vanmorgen weer eens naar beneden keek KAN ik gewoon zo niet door het leven en sta ik dus morgen in de rij bij de mediamarkt net te doen alsof ik me niet kapot schaam dat ik zon ding in mijn handen heb. Tussen al die mannen die dvd’s en X-box games staan te kopen. Ik denk dat ik het maar camoufleer door ook een oven te kopen. Daar leg ik dat doosje dan gewoon in. Ziet niemand. Ik poets. Ik erger me ook aan het stof wanneer ik niet poets. Ik doe de afwas op tijd. Ik strijk. Ik strijk kussenslopen zodat het bed er opgemaakt beter uit ziet. Wat me op het volgende brengt: ik maak mijn bed op. Wie maakt er zijn bed nou op? je duikt er over ongeveer 16 uur toch weer in! Nutteloos dus, maar blijkbaar nodig. Ik vind kinderen niet meer irritant. Ik vind ze zelfs wel schattig. H…….E………L……….P……………. Gelukkig heb ik nog geen rinkelende eierwekker, maar ik houd mijn hart vast wanneer dat hele circus begint. Dat ik tegen mijn vriend durf te zeggen: goh, misschien moet ik maar eens stoppen met de pil. Please hormonen. Doe me dat nog niet aan. Ik beloof jullie heilig dat ik veel fruit en groenten zal eten, dat ik zal proberen niet te veel alcohol te drinken, dat ik genoeg zal slapen. Maar please: doe me dat nog niet aan. At least nog een paar jaar. Nog even een reis maken, promotie maken op het werk of een andere baan, NOG meer schoenen en kleren kopen en heel veel op stap en leuke dingen doen met al mijn te gekke vrienden. I beg you hormonen. Just don’t.

Misschien moet ik maar toegeven aan het volwassen worden. Aan het vrouw zijn en het daarmee ook heel sexy kunnen zijn. Want welke holbewoner die haar benen niet durft te laten durft dat op haar 28e nog te zijn? Ik niet. Dus ik geef me maar over aan de schoonheidsspecialist, de frustratie van het niet kunnen vinden in de winkels waar je naar op zoek bent en het roddelen over anderen.

Maar 1 ding: als ik over straat ga in een trainingsbroek en een of ander dweepy hemdje, zeg dan niet dat ik er niet uit zie en dat dat niet meer kan op deze leeftijd. Want ik GEEF er eigenlijk nog steeds geen ene reet om. Als ik in een trainingsbroek over straat wil met daaronder een paar foute slippers dan DOE ik dat. Geen Leco die mij zegt dat dat niet kan in deze tijd. Dat bepaal ik zelf wel.

De bond tegen

De bond tegen het vloeken, de bond tegen ‘la’ (Paul Rabbering tegen artiesten die door non-creativiteit maar la la la la gaan zingen……geniaal!), de bond tegen de bond tegen het vloeken, de bond tegen leenwoorden (niet puur nederlandse woorden), de bond tegen harries (harrie = vervelend mens), de bond tegen boeken……..(ehm…….heb ik iets gemist?), de bond tegen de haast, de bond tegen het mixen (tegen DJ’s), de bond tegen exhumatie (iets met overleden mensen……..), de bond tegen humor (http://www.youtube.com/watch?v=I_qHFZLs0lI……………….hahahahaha geniaal!) de bond tegen afkoop kleine pensioenen, de bond tegen het zegenen, de bond tegen gedwongen vertrek, de bond tegen geitenneukers (ehm…… het bestaat echt………), de bond tegen het arbeidsethos, de Belgische bond tegen bejaarden die al om 8 uur voor de Aldi schuifelen terwijl deze pas om 9 uur open is (HAHAHAHAHA………….die Belgen, wat een humor!), de bond tegen winterdepressies (waar kan ik me aanmelden?), de bond tegen hondestront, de bond tegen verontreiniging van stad en land en de bond tegen kwakzalverij.

Het enige dat je tegenwoordig hoeft te doen is in het google balkje intypen: de bond tegen, en dit is het resultaat van 25 pagina’s. Heerlijk! mensen die zich lekker tegen ‘iets’ of helaas ook iemand scharen. Een beetje lekker recalcitrant zijn. Een groepje oprichten waar je lekker mag klagen tegen een fenomeen wat je graag anders zou zien, zonder dat je daar persoonlijk op aangekeken kan worden. Nee nee, dat zeg ik namens de bond tegen…….Het zou echt iets voor mij zijn, zo’n bond. Zodat ik af en toe  heerlijk mag zeuren over alles waar ik me doorgaans aan erger zonder daar persoonlijk op aangesproken te worden. De bond tegen irritante vrouwen die zichzelf heel decadent voelen en gedragen maar dat eigenlijk helemaal niet zijn. De bond tegen nike air jeruzalems. (no need to explain, do I?) De bond tegen mensen die bij de Ah kassa rij vragen, “mag ik even voor, ik heb maar 1 ding”, en dan vervolgens de prijs winnen van 250ste klant en hier heel verbaasd op reageren alsof ze het niet verwacht hadden. De bond tegen aangebrand eten. De bond tegen mensen die het woord ‘toppie-joppie’ nog gebruiken. De bond tegen stinkende vuilnisbakken. De bond tegen de onderburen die iedere avond de vuurkorf aansteken zodat mijn schone was ruikt naar een afgebrande varkensschuur. De bond tegen maar 24 uur in een dag. De bond tegen Veronica die zijn ‘lokstukjes’ om een bepaalde tv serie te gaan kijken echt te vaak uitzenden in de reclameblokken. De bond tegen buurtkrantjes met persoonlijke verhalen over mensen in de buurt. (Ik wil helemaal niet weten dat mijn achterbuurvrouw bierdopjes spaart………..) De bond tegen kleurloze mensen. De bond tegen volwassenen die vinden dat je zo heel af en toe niet meer mag huppelen. De bond tegen straatmuzikanten die echt niet kunnen spelen of zingen of de bond tegen vliegen die tijdens het fietsen in je mond vliegen. Ach, zo kan ik nog uren doorgaan en dan ben ik nog niet klaar. Heer-lijk dat klagen. Ik heb het gewoon nodig zo af en toe. Zodat ik niet teveel klaag over dingen die er wel echt toe doen en mezelf ook positioneer als iemand die denkt vanuit een half leeg glas.

Dat is wel het ergste dat me zou kunnen overkomen. Dat mensen de bond tegen Maartje’s die altijd zeuren en het glas alleen maar half leeg kunnen zien, oprichten. Laten we bij deze afspreken dat jullie me dan een seintje geven Dan heb ik vakantie nodig.

Bij voorbaat dank!

Zomer. Heerlijk. Daarbij levert het me een gezonde bruine look op. Dat is helemaal mooi want normaal kun je me in de supermarkt niet onderscheiden van de rest bij het zuivel rek.  Ik zie er in de winter een beetje uit zoals een grapje van mijn pa: het is wit met blauw en staat in de wei……… Een geit met spataderen. Zo voel ik me soms ook een beetje. Een geit met spataderen. Zo iemand die alleen maar staat te malen en af en toe wat blaat. Gooi er eten in en het is blij, zal nooit klagen (wat valt er ook te klagen als je de hele dag lekker in de wei staat), rent af en toe wat rond, wil nog wel eens bokken als je te dicht in de buurt komt en is ontzettend nieuwsgierig. Ja, dat is het wel zon beetje. Niks bijzonders zon geit. Toch zou ik toch liever af en toe een alpaca zijn. Een alpaca heeft ongeveer dezelfde karaktereigenschappen als een geit, maar heeft meer bekijks. Een alpaca is namelijk zon ontzettend grappig dier dat veel weg heeft van een lama, maar dan met wat kortere pootjes. En, belangrijk feit, ze spugen niet. Een alpaca hoeft niet meer te doen dan gewoon staan en iedereen die voorbij komt, blijft even staan om te kijken. Een alpaca hoeft helemaal niks te doen om belangrijk te zijn. Niets. Gewoon staan, gras eten en rondkijken. Terwijl die witte geit met spataderen pas gezien wordt wanneer deze ineens danst, kan vliegen of iets anders onmogelijks gaat doen.

Wellicht moet ik gewoon niet denken dat ik niet meer kan worden dan die geit met spataderen. Maar dat je pas de alpaca kan zijn wanneer je daar jezelf ook in kan vinden. Want je moet het wel willen dat je de hele dag gezien wordt. Je kunt dan nooit meer ongemerkt een drolletje neerleggen, een blaadje van de boom eten, ongegeneerd rondrennen, of achter een torretje aanvangen.

Ik denk wel dat ik het aankan om wat groter te zijn. Ik heb genoeg gezien van deze wei. En in plaats van wachten tot ze me doorverkopen en in een andere wei plaatsen waar ik misschien helemaal niet wil staan, ga ik mezelf maar door de gaas heen knagen. Geloof het of niet, de geiten van mijn pa zijn vaak genoeg terug gevonden in de tuin van de buurman. Dus niets is onmogelijk.  Een andere wei waar je als geit ook gezien wordt als geit. En niet een wei waar je alleen gezien wordt als je een alpaca bent. Maar een leuke kinderboerderij met allemaal leuke andere geiten. De een wat groter dan de andere, maar waar zeker niet raar gekeken wordt naar een witte geit met spataderen.

Goed we dwalen af. Terug naar die bruine kleur. Dat bruin maakt me vrolijk, open, zomers en gelukkig. Vrouwelijk ook, want ik durf eindelijk weer een rokje aan omdat mijn benen nu niet meer afsteken tegen de zon Dus de gekochte steps jurkjes kunnen de kast weer uit! Woohoo! De zomer zorgt ervoor dat ik letterlijk en figuurlijk meer van mezelf kan laten zien. En met die bruine kleur lijk ik toch ineens ook veel meer op een alpaca……………………….

Wie blijft dromen, wordt beloond!

It’s alive! Mijn eigen website! Of ja……blog Wauw. Maartjeapenstaartje. Nooit gedacht dat zo’n flauwe rijm mij nog eens ging vertegenwoordigen, mij gelukkig ging maken, mijn verhalen ging vertellen en mijn leven op papier ging zetten. In eerste instantie alleen voor mezelf, gewoon omdat ik het leuk vind om te schrijven, maar met de stille wens om ooit nog eens een boek te publiceren met de meest droge, domme, maar toch leuke verhalen die niemand en iedereen interesseren. En dan aan de tafel van de wereld draait door zitten om mijn boek aan de grote wereld te laten zien. Wie zegt dat dromen alleen maar voor sukkels is?

Vroeger op de basisschool schreef ik al verhaaltjes. Gewoon omdat op papier alles mogelijk is. Een verhaal op papier gaat pas leven door de lezer. De schrijver schetst slechts een verhaallijn. En dat vind ik leuk. Fantasie maakt je leven kleurrijk. Ik heb wat gelezen vroeger. Ik heb de hele bibliotheek gehad. Op een gegeven moment ben ik gestopt met lezen omdat ik nog te jong was voor de volwassen romans, maar ik had de hele kinderafdeling al gelezen. Nu heb ik weinig tijd om lekker te verdrinken in een boek. Gewoon omdat ik zoveel andere dingen ook zo leuk vind. En ik kan de rust niet vinden om te gaan zitten. Ook heb ik geen boek meer nodig om het leven fantasierijk en kleurrijk te maken. Dus ik ga ze maar weer eens zelf schrijven. En voor anderen wellicht een droom schetsen, ze laten lachen, misschien ooit een traan of anders gewoon een glimlach of een goed gesprek.

Veel plezier bij het lezen van mijn verhalen en commentaar! En zo niet: dan heb ik er tenminste lol aan gehad bij het schrijven. En please geen opmerkingen over taalfouten en woordvolgorde, want daar gaat het helemaal niet om. Mocht ik ooit mijn boek gaan publiceren, heb je daar specialisten voor die het leuk vinden om te zeiken over dubbele spaties, d en t’s, het kofschip en andere irrelevante zaken. Gewoon tussen de regels doorlezen

Met verliefde groet,

Maartje@

PS. Ik wil Saskia de laat, alias Writeaholic.nl, alvast super bedanken voor het laten hosten van mijn site en voor alle hulp bij het maken van deze site. In de komende tijd zal er nog veel aan het uiterlijk van mijn site veranderen, want daar gaan we nog een keer voor zitten. Wordt vervolgd!