De kunst van het verleiden…zucht…

Gisteren ging ik voor het eerst in lange tijd weer eens op stap. Naar een heus elektro/dubstep feestje, dus helemaal echt en tot laat. Niet zomaar een kroeg in en daar aan de bar hangen, nee echt van tevoren gepland op stap. Alleen het feit dat je al weet waar je heen gaat en wie daar ook zijn (via Facebook te zien) is al eng, maar goed…wij gingen.

Nu ging ik dus met vriendinnen, zonder mannen, en ik heb me tegelijkertijd kapot staat lachen om en staan ergeren aan de mannen van tegenwoordig. Ik ben al een tijdje heel erg gelukkig met mijn vriendje dus dan ben je een beetje uit de running, maar gisteren ben ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt hoe het er tegenwoordig ook alweer aan toe gaat. Aan het begin van de avond gingen we nog even een desperado drinken aan onze vaste bar om in te komen. Want om blanco een elektro feest binnen te wandelen is echt een no-go. Dat komt wel heel rauw op je dak, dus daar moet je even voor inkomen. Zeker wanneer je al lang niet bent geweest door allerlei suffe verjaardagen, filmavondjes en andere (vaak nietszeggende) zaterdagavond crap. Heel erg gezellig lekker kletsen en dat schijnt al niet te kunnen zonder enige inmenging van het mannelijke geslacht. Een super dronken, dikke man zat met zijn ‘maat’ aan de bar en werd met het biertje meer luidruchtig. Op zich niet erg, want als hij zichzelf helemaal kapot wil zuipen moet hij dat zelf weten, maar op de een of andere manier hebben ze dan ook meer lef. Tegen de tijd dat wij onze jas aan stonden te doen om te vertrekken kon hij het toch niet laten ons even aan te spreken/lastig te vallen. Hij kijkt me aan en zegt: ‘euhj, ik ken jou!’ Zucht. Waarom ik. Waarom ik? Straal ik uit dat hij met zijn vieze varkensvingertjes mij aan mag wijzen? Help… Maar goed. Ik vind het ook altijd zo sneu om dan zo heel bitchy weg te lopen, dus ik zeg: ‘ja klopt! Van ballet les! Ik zei vroeger altijd al tegen je dat je je armen moest strekken en nu doe je het nog niet’. Misschien was dat ook gewoon niet zo handig want toen dacht hij beet te hebben en ging hele lul verhalen op staan hangen tegen mij en gelukkig ook de rest en wilde dansen en tegen ons aanhangen en OH MY GOD get a life! Wij die kroeg uit, op naar het feestje, maar de toon was gezet. Op dat moment besefte ik me dat mannen het gewoon echt niet begrijpen. Nee, wij vinden dat niet leuk. Nee, wij willen niet met je naar bed. Nee, je bent niet aantrekkelijk en grappig als je zo dronken bent. Nee, je mag niet met ons mee. Nee. Punt.

Nu wil ik echt niet als zon vrouw overkomen die altijd loopt te zeuren over mannen die geen rozen meenemen en die hun sokken niet in de wasmand gooien, want over het algemeen vind ik mannen heel gezellig en tenminste niet zo irritant als vrouwen, maar mannen op stap zijn echt echt echt heel triest. Echt heel triest.

Je hebt ook verschillende categorieën triest: gewone losers, losers die zichzelf heel bikkel vinden met hun afgezakte broek en een petje en een gangster houding (sorry maar dat is niet stoer… dat is lachwekkend triest) en die dus al knipogend en tegen je aan rijdend denken dat je dat geil vindt, losers die zich de hele avond moed indrinken en het laatste uur zichzelf zo vol hebben gegoten dat ze het wel durven, maar tegen die tijd niks fatsoenlijks meer uit kunnen brengen als euhj, jou ken ik!, of luie losers die niet meer dan een binnensmonds ‘hallo’ uitbrengen, en je vervolgens stilstaand aan blijven staren en dan denken dat het klikt. Die laatste categorie is het meest eng, want die gaan ook niet weg. ONGELOOFLIJK. Waar gaat het heen met de wereld? Het is echt diep gezonken met het mannelijk schoon. Nou ja…schoon. De kunst van het verleiden is vervlogen.

Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik echt niet zou weten hoe ze het wel aan moeten pakken, want de meeste vrouwen zijn sowieso heel moeilijk vrolijk te krijgen op stap. Dat geef ik toe. Dus ik kan me voorstellen dat mannen het ook niet meer weten. Maar kom op. Gebruik je fantasie en wees niet zon freaky gast die de vrouwtjes wel eens even zal paaien. Bah. Misschien ben ik echt gewoon te mannelijk en lomp om hiervoor te vallen. Waarschijnlijk ook meteen de reden dat mannen het niet eens meer proberen bij mij. Ik straal vooraf uit: als je niet met iets fatsoenlijks kunt komen, rot dan op. Daar kan 90% al niet mee omgaan dus dan hoef ik nog maar 10% in de zeik te zetten en af te poeieren.

Zucht. Ik vind het gewoon jammer dat het bij het uitgaan alleen maar daarom draait. En niet meer om gewoon heel veel lol hebben. Ook met vreemden. Ook met mannen. Waarom kun je tegenwoordig niet meer gewoon een gezellige avond hebben zonder dat mannen daar meteen wat van denken? Of zonder dat je lastig gevallen wordt en uit nood naar een andere kroeg gaat? Ik vind dat niet leuk. Ik verheug me niet graag voor niks op een leuke avond. En oh, die heb ik gisteren zeker wel gehad hoor, geen nood. Maar toch vind ik dat altijd weer een tegenvaller van de avond. En dat neem ik mannen in het algemeen wel kwalijk. Dus bij deze de oproep: ga gewoon lekker op stap, heb lol met iedereen die je tegenkomt, maar denk alsjeblieft niet dat er meer in zit. Dat zou de zaterdagavond een stuk leuker maken. En daarbij eindigt het dan tenminste niet altijd in vechten omdat mannen toch even moeten laten zien dat ze echt wel leuker of beter zijn dan die andere.

Bedankt en tot volgende week allemaal!

Stilte voor de storm

Deze week ben ik een beetje ziek geweest. Niet echt met 41 graden koorts in bed gelegen, maar me gewoon goed beroerd gevoeld. Bah. De nasleep hiervan uit zich in een keel die bewerkt is met schuurpapier, maar die verder niet gegrond en gelakt is. Pijn, waarschijnlijk ook rood, en opgezwollen. Gebrandmerkt door al dat irritante hoesten. Ik zie het een beetje voor me als gezond vlees met van die scheuren en harde randjes die een beetje zwartgeblakend zijn. Ik heb waarschijnlijk gewoon teveel tv gekeken….

Maar het grote nadeel is dus dat praten pijn doet. Ik kan dus niet teveel praten want dan lijkt het net of er een cirkelzaag aangaat. En dat verstoort weer de slijmbalans. Voor degene die mij kennen zullen onmiddellijke rust voelen en hopen dat deze keelproblemen nog veel langer duren, want inderdaad: ik ben nogal een kletskous. Ik praat heel erg graag. Over koetjes en kalfjes het liefst, maar ook wel eens over wat serieuzere zaken. Maar dan alleen als ik je goed ken en vertrouw. Ik kan echt uren praten over niks. En dan toch een super avond hebben gehad. Het is toch heerlijk om lukraak te mogen kletsen en praten over van alles en nog wat! Dat je alles mag vertellen wat je vind of hoe je over iets denkt. Zo veel dat je aan het einde van de avond er gewoon moe van bent. Moe van het laten horen dat je er bent. Doodop soms. Terwijl diegene die niet praten vaak veel beter weten wat er speelt en hoe het zit, maar die houden heel bewust hun mond. Wetende dat het geen zin heeft om zich met de discussie te mengen. Of  ja discussie: rode of groene tafelkleden is natuurlijk niet echt een discussie of gesprek waard natuurlijk…. toch weten sommigen daar een avondvullend programma van te maken.

Maar als je niet kunt praten, hoe laat je jezelf dan horen? Als je dan in een menigte staat of op een verjaardagsfeestje zit? Hoe praat je dan met mensen? Hoe laat je dan weten wat je ervan vind? Of hoe vertel je dan jouw verhaal?

Gisteren kwam ik tot de conclusie dat het niet nodig is om altijd te praten. Want het heeft vaak helemaal geen zin. Dus vanaf nu ga ik proberen om toch te zeggen wat ik wil, maar dan zonder zoveel woorden. Deels omdat ik gedwongen wordt door mijn lijf en deels omdat ik het als een uitdaging zie. Eens kijken hoever ik kom. En eens kijken welke anderen om mij heen er ineens hoorbaar worden, doordat ik niet meer op de eerste rij zit. Wat een nobele gedachte toch weer…

Als er 1 schaap over de dam is…

Je zou dakloos zijn. Altijd buiten, geen geld, geen douche of schone kleren en 99,9% van de bevolking is bang voor je of juist niet en mishandelt je omdat je ‘zwak’ bent. Het lijkt mij vreselijk om niet te weten waar je ‘s nachts moet blijven, hoe je de dag door gaat komen en hoe je ervoor kunt zorgen dat je wat te eten hebt. Overleven. In de piramide van 5 de eerste: een dak boven je hoofd en eten. (geloof ik) De laatste bestaat uit zelfontplooiing. Daar zitten de andere Nederlanders die niet dakloos zijn. Op 3 hebben ze nu ook een programma over daklozen. Met dat mooie model en die kerel uit The New Kids en nog wat B sterren. Ik heb het heel even gekeken pas geleden maar weer afgezet, omdat ik het een beetje stom vond om te kijken naar het verdriet en de pijn van de mensen waarmee ze rond moeten lopen. En daarbij wordt je wel erg met je neus op de feiten gedrukt hoe schrijnend het soms kan zijn. Dat kan ik nu niet handelen in de winter. De winter depressie is al genoeg :)

De dag erop valt je dan ineens van alles op op straat. Van vieze prullenbakken waarvan je weet dat het wel eens kan zijn dat daar iemand zijn ontbijt uit vist wanneer niemand kijkt tot mensen die op straat lopen die er wat raar uitziet en die dus wel eens dakloos zouden kunnen zijn. En dan zie je ze echt. Dakloze mensen. Onder de tunnel bij de kruisstraat zat er eentje met een viool. Misschien heb ik het ook mis en is hij geen dakloos, maar hij zit er wel vaak. Door naar de hoek van het beursgebouw met de kruisstraat. Daar zat een man, duidelijk dakloos, die zo hard zat te bulderen van het hoesten dat hij er bijna in bleef hangen. Normaal zou je dan vragen of het wel gaat, of je zou zeggen: he, ga eens naar de dokter, dat klinkt echt niet best. Maar in dit geval loopt iedereen er met een grote bocht omheen en kijkt naar de man alsof hij een of ander chemisch wapen is. Bang, vies en veroordelend. Helaas moet ik constateren dat ik hetzelfde doe. Dus ik fiets door. Op naar het station. En daar moet ik mezelf echt inhouden. Aan de noordkant van het station staat bijna iedere ochtend een man bij de vuilnisbak binnen in het station. Ik denk niet dat hij er uit eet, maar hij heeft een boekje waarin hij schrijft en hij staat heel vaak aan de touwtjes van zijn jas te rukken en erbij te prevelen in zichzelf alsof het een rozenkrans is. En die man vind ik zo zielig op de een of andere manier. Ik denk namelijk dat hij niet helemaal in orde is, psychotisch o.i.d, en hij staat daar maar. Soms totdat ik in de avond weer terug kom. Dan heeft hij daar dus waarschijnlijk de gehele dag gestaan. Met niks om handen. Niemand aankijken. Niks doen als staan en alle mensen met een grote boog om hem heen zien lopen. En hij wordt met de dag viezer. Althans zijn jas en broek. Dus dan zal de rest ook wel bergafwaarts gaan. Elke dag zie ik het en iedere keer weer loop ik door. Mijn trein halen. Geld verdienen zodat ik nog meer onnuttige dingen kan kopen die ik eigenlijk niet nodig heb. Ik heb echt medelijden met die man, maar ik wil me er niet aan wagen om aan hem te vragen of ik hem iets kan aanbieden. Al is het een kopje koffie of een broodje. Gewoon omdat je dat niet doet ofzo.Stel je voor dat je met die man gezien wordt. Want zullen de mensen dan wel niet denken………

Dan rijst de vraag: hoe is het ooit zover gekomen? In een land als Nederland behoor je niet dakloos te zijn. Met al die sociale voorzieningen en al die potjes geld. Dan is het echt heel raar om mensen op straat hun tijd te zien doorbrengen. Ook al kiezen sommige er zelf voor (wat ik echt niet geloof, maar de weg terug de maatschappij in is waarschijnlijk zwaarder dan een dakloos bestaan met nachtopvang en af en toe een warme maaltijd via een of andere gaarkeuken). Het zou toch niet moeten kunnen? En het is toch al helemaal vreselijk dat wij er allemaal met een grote boog omheen lopen alsof het geen mens is maar een hond met een schotwond? Als alle mensen die op zaterdag gaan winkelen en die geld uitgeven aan dure kleren en schoenen die niet echt nodig zijn nu eens allemaal 1 euro in een bakje zouden doen, dan weet ik zeker dat we de daklozen in Eindhoven weer een week onderdak, wat schone kleren en een postadres kunnen geven. (want blijkbaar heb je een postadres nodig om weer in aanmerking te komen voor allerlei sociale voorzieningen…….. geen idee hoe het precies werkt, maar dat zeiden ze in dat programma op 3)

Wellicht moet ik dan eerst zelf eens beginnen met af en toe wat geld in het bakje van de violist te gooien. Al is het maar om ervoor te zorgen dat hij ermee stopt want om eerlijk te zijn is het niet om aan te horen…… maar goed. Hij moet iets.

Ik maak me gewoon zorgen denk ik over een land waar de kloof tussen arm en rijk alleen maar groter wordt. Althans, zo lijkt het. En niemand schijnt er iets aan te kunnen doen. En ik al helemaal niet. Dus misschien moet ik gewoon beginnen met geen grote bocht nemen en goedemorgen zeggen. Wellicht zien mensen dan dat er niks engs gebeurd als je aardig bent tegen de medemens en gaan steeds meer mensen hetzelfde doen. Totdat het een rage wordt om daklozen in het zonnetje te zetten waarna de mensen die er wel iets over te zeggen hebben iets structureels kunnen regelen. (gemeente, provincie) En dan is er vast weer een volgend probleem maar goed. Het is het proberen waard om af en toe aardig te zijn. Daar doen we niemand kwaad mee en sommigen zelfs een plezier. Wie volgt?

Gewoon doen.!

Sinds kort ga ik (weer…. want in het verleden behaalde resultaten bieden garantie voor de toekomst) iedere week helemaal los tijdens improvisatietheater. Gewoon de vloer op, scenes spelen, niet nadenken, hoofd leeg en verzin maar wat. Theatersport is de vorm waarin dat dan gegoten wordt. Een beetje net als de lama’s, maar dan met gezellige amateurs die ook gewoon maar wat doen en er niet voor betaald worden, maar juist betalen om dat eens per week te mogen doen. Eigenlijk is het gewoon alles doen wat juist niet mag, niet van je verwacht wordt en in deze maatschappij niet wenselijk is. Ik betaal dus eigenlijk contributie om eens per week mijzelf te kunnen zijn. Raar eigenlijk he dat je geld betaald om jezelf te mogen zijn: los, tegendraads, onvoorspelbaar, humoristisch, overdreven in alle emoties, maar vooral leeg in je hoofd. Want dat is een eis: zonder voorbedachte rade de vloer op en laten gebeuren wat er gebeurd en daar iets mee doen en iets van vinden. Een medespeelster zei de laatste keer tegen mij: “jij bent echt geschift op de vloer. Ik zou zou zo graag ook eens zo los gaan als jij. Heerlijk zo eens alles laten gaan”. En toen dacht ik echt: waarom zou je dat niet doen? Juist in zon veilige omgeving als bij een improvisatie clubje. Juist in een omgeving waar alles kan, niks moet en alles mag. Schreeuwen, janken, vloeken en ook gewoon gewoon zijn. En waar andere mensen het ook nog aanmoedigen om het te doen. Als het in zon clubje al niet lukt, wat moet dat dan in het echte leven? Buiten die veilige muren van het wijkgebouw waar we om half 11 ‘s avonds weer als normaal mens naar buiten lopen en elkaar gedag zeggen, wetende dat je pas over een week weer mag. Wetende dat je een week weer moet doen wat er van je verwacht wordt, weer moet doen alsof dingen van anderen je interesseren en weer moet doen alsof je inderdaad dat leuke, gezellige, slimme, attente, collegiale, aardige meisje bent dat anderen denken dat je bent.

Nou, ok gelukkig is het zo erg nog niet bij mij :) Gelukkig ben ik best een tevreden persoon met wie ik ben en hoe en wat ik doe, maar dat komt ook gewoon omdat ik het ook gewoon doe. Lef. Lef is het sleutelwoord om dromen die je hebt waar te maken. Om te kunnen zijn wie je wilt zijn. Lef is een soort sleutel naar wat er achter die verborgen deur zit. Hoe vaak ik mensen niet hoor zeggen: “oh echt knap van je dat je dat zomaar doet. Daar heb ik echt bewondering voor! Ik zou dat nooit gedurfd hebben”. (en dan heb ik het niet over bungeejumpen en parachutespringen en dat soort lef-achtige toestanden) Ik blijkbaar wel. Blijkbaar heb ik een knop in mijn hoofd die dat wel gewoon doet. En dat was vroeger al. Ik had spikes op mijn hoofd en rare kleren. Gewoon omdat ik daar zin in had. Niet om te rellen of om te provoceren, maar gewoon omdat ik dat wel leuk vond. Ik deed aan schooltoneel. Niet om in de picture te komen, maar gewoon omdat ik dat leuk vond. En dat vergt wel wat lef om gewoon te doen wat je leuk vind. Want andere mensen vinden per definitie altijd alles stom wat je doet. Want als je iets anders doet dan ben je raar. En hoe ouder je wordt hoe meer je maar gewoon gaat doen, want als je iets anders doet dan val je uit de toon en dat wil je niet want je hebt geen zin om je continu te moeten verdedigen en steeds maar weer opnieuw te moeten incasseren. Het leven in Nederland is namelijk makkelijker vanaf de zijlijn. Dus hoe ouder je wordt, hoe meer je lijkt op een flat-line van een beademingsapparaat. Dood. Geen sprankje Maartje, maar stappen zetten om dat je ze behoort te zetten, en dingen doen omdat je ze behoort te doen. Omdat dat blijkbaar gewoon is.

Nu ben ik gelukkig nog niet oud :) Dus ik ben op tijd uit de coma ontwaakt en ga proberen om stukje bij beetje weer een puls te krijgen. En als ik dat voor elkaar heb dan wil ik dat ik blijf defibrilleren. Want het is ook weer niet de bedoeling dat ik een vast hart-ritme krijg. Want dat is dan ook weer zo gewoon. Maar het vergt wel lef. Want het is anders dan normaal. Dus eerst maar eens een tijdje lekker oefenen binnen de muren van het wijkgebouw en als dat een tijdje goed gaat, dan zien jullie daar ook weer eens wat van in het echte leven :) En als je daar nou niet op wilt wachten, kom dan 9 december om 20.00 uur naar de Open avond. Dan kun je zien met wie je eigenlijk echt bevriend bent en wie er werkelijk achter deze verhaaltjes schuil gaat.

Wat ik weet, wat ik ken, wie ik ben.

Nederland wordt vaak geschetst als een kenniseconomie. Het land bij uitstek met kennis over van alles en nog wat. Van de grootste technologische hoogstandjes tot hoe je het beste de billen van je baby kunt afvegen. Wij Nederlanders denken alles te weten en natuurlijk ook beter te weten dan anderen. De kennis komt bij ons door een goed onderwijssysteem met basis-, middelbaar- en hoger onderwijs. Als je je bedenkt dat je van je vierde tot minimaal je 16e op school zit, dan kun je nogal wat leren in die tijd. Twaalf jaar zwoegen, kennis tot je nemen en voor waar aannemen en letters en cijfers in de de boeken absorberen. Maar ook opvoeding is een belangrijke schakel in onze kenniseconomie. Want mijn ouders hebben mij geleerd dat je veel moet leren om geleerd te worden. Dus dat doe je dan. Zo zit onze hele maatschappij in elkaar. En wie er slimmer is heeft vaak ook een hoger aanzien en mag meer vertellen en beslissen. Wat die is slim. Vroeger schaamde je je bijna als je naar de MAVO moest. Want dan was je maar dom. Ik weet nog goed dat ik op brugklaskamp ben gepest met het feit dat ik op het VWO zat. Dat ze ons kleine clubje opsloten in onze V1B slaapzaal en dat ze vanuit de gang riepen: ‘jullie willen toch alleen maar studeren, dus dan sluiten we jullie stuudjes maar op’. Wat ik natuurlijk belachelijk vond, want ik wilde gewoon net als de rest buiten voetballen en verliefd worden op alle jongens uit de klas. Ik ben ook maar een mens. Ik kon er ook niks aan doen dat ik sommige dingen gewoon wat eerder begreep dan anderen en dat ik toevallig heel snel kon lezen en veel kont onthouden. Wat, en daar sta ik nog steeds volledig achter, niet wil zeggen dat ik slim ben. Ik ben eigenlijk helemaal niet slim. Ik was slimmer geweest als ik gewoon lekker naar de HAVO was gegaan en dus iets minder hard mijn stinkende best had hoeven doen om uiteindelijk toch een 5 binnen te slepen waar ik dan vervolgens teleurgesteld in was. Als ik echt slim was geweest was ik gewoon overgestapt en had ik het iets rustiger aan kunnen doen (2 biologie boeken uit je hoofd leren in plaats van 3) en dus betere cijfers gehaald en meer lol gehad in het huiswerk maken. Dus ja ik heb het VWO afgerond binnen 6 jaar, maar ben je dan slimmer dan anderen? Nee. Ik ben er van overtuigd dat ik juist dommer ben. Ik vind echt dat je veel leert in de praktijk, van andere mensen en van gebeurtenissen op de wereld. Als ik niet zoveel tijd had hoeven besteden aan mijn huiswerk, had ik meer naar het nieuws of zelfs TMF kunnen kijken. Ook had ik meer met vriendinnen kunnen afspreken om naar de film te gaan, aardbeien te plukken of gewoon met je ouders kletsen over van alles en nog wat. Maar omdat ik op het VWO zat en daar heel erg hard voor moest werken had ik daar minder tijd voor. Ben je dan slimmer als je wel het VWO hebt gedaan? Nee. Niemand die mij daar van overtuigt. Ik heb helemaal geen spijt van mijn VWO ipv HAVO periode, want het heeft me tot nu toe ook heel erg veel goeds gebracht, maar ik hoop dat mensen zich op een HAVO of VMBO zich niets aantrekken van mij. Want waarschijnlijk zit daar veel meer kennis over hoe het leven werkt dan bij mij. Ik heb in de boeken mogen lezen hoe het leven zou moeten werken, maar ik denk dat ik meer had gehad aan het lijfelijk ervaren daarvan.

Nu heden dag kan ik het nog steeds niet laten om kennis tot me te nemen. Niet meer uit studieboeken, maar wel via het nieuws, twitter, facebook, allerlei blogs, tv-programma’s, radio, het theater, gewone boeken, de bioscoop en al die andere manieren om kennis te verwerven. Je kunt met recht wel zeggen dat ik kennis-geil ben. Ik wil ALLES weten en ik wil OVERAL bijzijn. Of het nou voortkomt uit mijn nieuwsgierige persoonlijkheid of uit het feit dat ik niet anders gewend ben weet ik niet, maar ik stoor mezelf tegenwoordig soms aan mijn kennis. Ik weet ondertussen zo veel dat ik soms ook niet meer met gevoel naar iets kan kijken of luisteren. Ik haal meteen allerlei feiten boven water die ik ergens heb gelezen of gehoord en probeer zo een logische verklaring te vinden voor iets wat me raakt zoals een huilende vriendin, een gemarteld dier of een oorlog. Allerlei dingen die niet te verklaren zijn probeer ik te verklaren. Gewoon omdat ik niet beter weet en omdat me dat zo geleerd is. En het wordt me met alle sociale media ook steeds makkelijker gemaakt om kennis te absorberen. Ik hoef alleen maar mijn telefoon aan te zetten en ik kan het wereldwijde web op om te lezen over Pakistan en Haiti. Over de politieke ontwikkelingen van Noord-Korea en over ons dreigende kabinet. Ik kan me helemaal verdiepen in de wereld zonder er zelf actueel aan deel te nemen. Want het komt allemaal op mijn scherm aan me voorbij geflitst. Als ik weer eens helemaal verdiept ben in nu.nl, moet ik altijd een beetje denken aan de film “The Fifth Element’. Waar het vijfde element de geschiedenis van de afgelopen honderd jaar doorspit. Oorlog, geweld, honger en angst. Wat haar steeds verdrietiger maakt. Zo voel ik me ook op zulke momenten om dan vervolgens wakker te worden van de conducteur die (wederom heel vriendelijk) vraagt naar je vervoersbewijs.

Is het echt noodzakelijk dat ik alles weet? Nee. Maar waarom doe ik dat dan toch? Waarom heb ik de drang om alles te weten? Terwijl ik in de tussentijd ook gewoon naar een vriendin had kunnen gaan om haar te troosten. Of in de trein een praatje had kunnen maken met de buurman. Waarom investeer ik in de wereld als ik daardoor de wereld om mij heen vergeet? Wat me brengt op het volgende. Waarom zit ik hier te typen terwijl ik ondertussen naar mijn kleine neefje had kunnen gaan om te spelen? Ik denk dat daar maar 1 reden voor is: anderen om mij heen zijn precies hetzelfde en houden ook alles bij via het web, tv en andere media. Dus ook al is het een omweg: jongens, fijn dat we weer eens zo goed gepraat hebben :) Hoe is het verder met jullie? We twitteren!

De tijd vliegt….

Zonder te overdrijven heb ik altijd tijd tekort. Altijd een soort van stress of alles wel kan en af is binnen de tijd die ik voor iets heb. Absurd natuurlijk, want de tijd die je voor iets neemt bepaal je zelf. En je bent er dus zelf verantwoordelijk voor of iets lukt ja of nee en of je daar genoeg tijd voor neemt ja of nee. Hoe kan het dan dat dat bij mij altijd mis gaat? Ik doe bijna altijd langer over iets dan gepland. Als ik denk: oh ik ben over een kwartiertje klaar met dit en dan kom ik er aan, is altijd een uur later. Heel frustrerend.

Op het werk hoor je het ook altijd: ‘nee daar heb ik echt geen tijd voor’. Of: ‘oh wat is het toch druk, ik kom echt niet toe aan de dingen die ik eigenlijk moet doen’. Nu herken ik dat nogal sterk en volgens mij zijn er maar 2 oplossingen.

1: mijn baas vertelde pas geleden over het fenomeen: productieve en improductieve uren. Dat ik daar niet eerder over gehoord heb! Productieve uren zijn de uren die je echt aan werk besteed en improductieve uren zijn uren die je slijt bij de koffieautomaat, op de wc, in de kantine, bij collegas voor dingen die niet over werk gaan maar over wat ze afgelopen weekend hebben gedaan, etcetera. Ik weet niet wat normaal is, maar ik heb nogal wat improductieve minuten vind ik zelf. Iedereen moet toch even plassen, thee maken, kletsen bij de buurvrouw of gewoon even een sms-je sturen naar vrienden of manlief over wat de avond gaat brengen. Maar ook mijn mail checken, radio gesprekken opvangen uit de Coen en Sander show op 3FM, ondersteboven naar de poster op de muur staren, mijn bureau opruimen, plantje water geven, het workpace programma uitzitten en gewoon even door de ogen wrijven of naar de regen staren en tegen jezelf mompelen dat je de herfst en winter haat. Alledaagse dingen die, of je nu op je werk bent of niet, gewoon doorgaan. Ik zou wel eens willen weten wat normaal is aan improductieve uren. Want ik denk zelf aan improductieve minuten, maar aangezien ik altijd de tijd verkeerd inschat, gaat het misschien wel over uren.

2: niet zeuren en prioriteiten stellen. Hoeveel minuten ik wel niet kwijt ben aan mails beantwoorden die echt werkelijk waar nergens over gaan! Over of er 1 of 2 klontjes suiker geserveerd moeten worden bij een kopje koffie aan gasten. Of er 10 of 11 stoelen gereserveerd moeten worden voor de activiteit die ik moet organiseren. Of er op de poster moet komen staan: van 11 tot 12 of van 11.00 uur – 12.00 uur. Of er links of rechtsom langs een paaltje gelopen moet worden. Of het bord 10 of 11 centimeter boven de grond moet hangen. OH MY GOD, wat interesseert mij het? Maak een beslissing en verlies geen kostbare tijd over zoiets stoms. Wat maakt het in principe nou uit of iemand 1 of 2 suikerklontjes aangeboden krijgt. Als er te weinig zijn, dan vraagt hij vast wel of er meer is en anders is het gewoon een rare gast. Ik snap ook wel dat dingen gewoon heel erg goed geregeld moeten worden en daar ben ik ook echt een voorstander van, want ik heb een hekel aan slecht georganiseerde dingen, maar zucht……… misschien moeten we onze tijd besteden aan prioriteiten. Zaken die echt van belang zijn in het leven en op de werkvloer. Of ik 1 of 2 goudvissen in de kom ter aankleding wil. Zucht…… al flikker je een hele zee in die bak, zolang het evenement zonder lijken kan verlopen vind ik het goed.

Daarnaast vind ik mezelf maar raar soms. Het feit dat ik altijd tijd tekort heb, heeft grotendeels ook te maken met waar ik wel en juist geen tijd aan besteed. Ik kan bijvoorbeeld een uur lang snoozen, maar geen tijd meer hebben om fatsoenlijk te ontbijten. Uitgebreid alle verpakkingen in de supermarkt gaan staan lezen terwijl de gasten voor het eten over 5 minuten aan de deur staan. Mezelf kei hard verslapen, maar dan TOCH uitgebreid douchen, make-up opdoen, parfum zoeken, mijn teennagels knippen, mijn haren wassen en nog een wasje indoen. Super moe zijn maar toch nog een of andere duffe amerikaanse serie op tv blijven kijken. Eigenlijk heel dringend moeten afwassen en stofzuigen, maar dan vervolgens gewoon de ramen gaan lappen die de volgende dag toch weer vies regenen door die slagregen op de ramen. Of nog erger: heel erg veel zin hebben in je vriendje en het dan ineens heel belangrijk vinden om je moeder te gaan bellen omdat je die zo lang niet meer hebt gesproken waar je vervolgens zo lang mee aan de lijn hangt dat je alweer vergeten was wat je eigenlijk wilde doen.

Hoe kan het dat ik het altijd presteer om onbelangrijke zaken, de belangrijke dingen in het leven te laten verdrukken? Dan denk je op je werk (improductieve tijd): ‘oh ik moet straks even strijken, een wasje doen, de afwas opruimen, de theedoos bijvullen en het bed verschonen’. Allemaal taken die het je leven daarna een stuk aangenamer maken en die vervolgens een relaxte avond bezorgen zonder je te hoeven ergeren aan de puinhoop waar je in leeft. Vervolgens heb ik dan niet meer gedaan dan op internet kijken naar stomme youtube filmpjes. Waardoor je dus vervolgens EN nog steeds in die vuilnisbelt woont en je daar dus aan ergert EN heel veel stomme informatie rijker bent die je hersenen in principe alleen maar armer maken.

Maar het ergste: jezelf niet aan je eigen afspraken gehouden. En dus vervolgens weer boos zijn op jezelf dat je niet gedaan hebt wat je eigenlijk van plan was. Waardoor je de volgende dag thuiskomt, nog steeds uitkijkend op een varkensstal waarin je dan maar weer gewoon gaat zitten en je vervolgens doodleuk denkt: oh ik ga even naar de stad om te kijken of ze bij de Steps al nieuwe jurkjes binnen hebben die betaalbaar zijn. En zo vervolgens in de avond helemaal jezelf ergeren aan het feit dat er vliegjes boven de vuilniszak circuleren. En nee, het is niet alleen dat ik huishoudelijke taken uitstel. De reden daarvoor zou namelijk nog kunnen zijn dat ik gewoon een hekel heb aan poetsen. Nee ook andere dingen stel ik uit, doe ik niet, kom ik niet na of heb ik geen zin in. En zo ben ik eigenlijk heel vaak een mijn eigen grootste ergernis: mensen die hun afspraken niet nakomen. Want daar heb ik echt een hekel aan. Wanneer je zegt dat je iets doet, doe het dan ook. Ook al gaat het om een simpele belofte, een belofte is een belofte. En geen gezeur. Naar anderen maak ik mijn beloftes ook wel waar (ik hoop echt dat ik daarin een goed zelfbeeld heb…..correct me if I’m wrong) alleen niet naar mezelf.

Dus bij deze neem ik nog maar een poging om ook mijzelf als belangrijk iemand te zien die ook gewoon de dingen doet die ik op een improductief momentje aan mezelf beloofd heb.

- ja ik ga weer sporten
- ja ik probeer na het eten af te wassen, ook al was het zo lekker dat je eigenlijk alleen maar op de bank wilt ploffen
- ja ik bezoek in het weekend de ouders en andere belangrijke familie
- ja ik stel mijn vriend voorop en de rest van de wereld kan kapot vallen want hij is toch de leukste (:))

en last but not least: Ja, ik maak een planning. Ja ik maak TIJD. Ja, ik HOUD me aan die tijdsplanning :)

Ja, ik ga mee!

Vandaag heb ik een dagje gebruikt gemaakt van het openbaar vervoer. Of ja, alleen de trein. De rest kon ik met de benenwagen afleggen. Ik ging naar ‘s Hertogenbosch. Een klein half uurtje ‘mee met NS’ zoals ze dat zelf aan mij als klant vragen: Ga mee…….. Dus ik ging mee. Wat er in de trein gebeurt is werkelijk waar voldoende stof om een geheel boek van 400 pagina’s over te schrijven. Het lijkt een soort survival of the fittest met verschillende hordes die je moet afleggen.
1: Op de fiets naar het station. Het is de meest simpele horde. Je stapt gewoon op je fiets en je trapt totdat je er bent. Je wacht netjes tot je groen licht hebt bij kruispunten en je fietst waar mogelijk over de fietspaden. So far, so goed.
2: Je fiets ‘stallen’. Hmm. Daar wordt het al wat moeilijker. Ik probeer netjes mijn fiets in een daarvoor bestemd rek te zetten. Ik ben ongeveer de enige die dat probeert want de rest van OV gebruikend Eindhoven kan het blijkbaar niet schelen in welke staat ze hun fiets terug vinden. Op de manier van parkeren te zien hadden ze of haast of lack of motivation.Waarschijnlijk een combinatie van beiden. Haast dodelijk. Je ziet het verschil tussen een fietsenkerkhof en een stalling niet eens meer.
3: Je een weg banen door de menigte richting perron. Wat een opgave! Links van je passeren haastige studenten, rechts van je staan van die sjappies die ‘er gewoon altijd staan’ en als je niet uitkijkt dan bots je zo tegen de klanten van de AH to go op die door de bergen snoep, chips, flesjes drinken en M&M’s, zojuist voor onderweg gekocht, niet uitkijken waar ze lopen.
4: Dan een strikhorde. Alleen bekend voor de vooraf goed geïnformeerde reiziger. De nieuwe OV-chip palen waar je je OV chip kaart moet scannen om de NS te laten weten dat je eraan komt en dat je mee wilt met een van de duizenden treinen die op een dag rijden. Op zich niet moeilijk. Gewoon ‘blieb’ en dan sta je geregistreerd. Wat veel mensen zich misschien niet beseffen, maar ik maar al te goed, is dat de OV chip kaart op mijn naam staat. Er kunnen dus computers en wetenschappers analyses los laten op mijn treingebruik. Doordat ik daaraan meedoe wordt ik in principe slachtoffer van de huidige inbraak op de privacy. Want je bent totaal traceerbaar. Ze weten precies op welk moment je je waar bevindt en zo kunnen ze dus precies achterhalen waar ik heen ga en met alle beveiligingscamera’s kunnen ze ook nog eens precies mijn stappen volgen, kijken wat ik aan heb, wat ik gekocht heb en waar, kijken met wie ik ben, kijken waar ik naar kijk en volgen wat ik met mijn handen doe. Ze kunnen nog net mijn gedacht niet lezen, maar als ik vervolgens in Den Bosch weer uitstap kunnen ze in ieder geval wel weten dat ik in Eindhoven stond te denken welk perron en welke vertrektijd. Dus ja. Ze weten wel ALLES van je zo. En zo undercover he. Je het het eigenlijk niet eens door. Ik had namelijk net zo goed een anonieme kaart kunnen kopen en die opwaarderen. Dan val je niet zo op. Of juist wel.
5: Het wachten op het perron. Briljant gewoon. Wat is een perron een zien en gezien worden. Ik droeg vandaag nette laarzen een witte rok en een wat zakelijkere jas. Wat langer. Ik had ook nog eens een aparte laptoptas bij en natuurlijk mijn eerder beschreven handtas. Ik ga nog steeds niet zonder de deur uit. Ik hoorde vandaag dus bij de zakenmensen. Mensen die voor zaken of werk met de trein reizen. Dan ben je dus een attractie op zich. Want ja. Iedereen vraagt zich af: wat zou ze voor werk doen. En naar welke afspraak zou ze gaan? Misschien ben ik trouwens de enige die dat op zon moment denkt. Ik ben in staat om het te gaan vragen, zo nieuwsgierig ben ik wel, maar goed. Je moet je wel een beetje aan de reis etiquette houden natuurlijk. Spreek een ander NOOIT aan. NOOIT. Als je dat wel doet verlaag je jezelf tot de chizo’s die dat wel doen. Van die irritante mensen die je aanspreken voor iets stoms. Die iets van je willen of verlegen zitten om een praatje. Zo gaat het in treinland: NOOIT doen. Trust me. Daar stond ik dan met mijn tassen, mijn weelderige bos krullen, make-upje op, nette kleertjes aan. Ja, zelfverzekerd. Net even wat anders dan van die irritante gezinnen die met hun gratis Kruidvat kaartje een dagje naar A’dam gaan. Mensen echt: als je niet weet hoe het werkt om met de trein te reizen, ga daar je kinderen dan niet de schuld van staan te geven. Maar drop the attitude en VRAAG het gewoon even. Er staan genoeg conducteurs en andere mensen waaraan te zien is dat die vaker met de trein reizen. Let wel op dat je mensen ook echt een vraag stelt. En niet probeert een praatje te maken, want dan val je weer terug in de categorie: triest. Ongelooflijk hoeveel mensen er in de vakantie met de trein reizen. Allemaal hebben ze nog nooit een perron van dichtbij gezien. Alleen maar op TV als er weer een nieuwsitem is over de treinvertragingen naar aanleiding van een zelfdoding of blaadjes op het spoor. Dan alleen maar zeggen: stomme NS, ze kunnen ook nooit op tijd rijden…………….. Maar nu het een gratis kaartje is staan ze vooraan. Wat me op het volgende punt brengt:
6: Het instappen. De trein nadert, stopt en opent de deuren. Wat je dan ziet is echt ongelooflijk. Het lijkt wel hamsteren bij de AH. In de regel is het zo dat je mensen eerst UIT de trein laat stappen en vervolgens kun je zelf de trein IN stappen. Nu is het in de ochtend met de trein van 2 over 9 nogal druk omdat dan het 40% korting tarief ingaat, dus die regel wordt met brute kracht overtreden. Duwen, rennen, trekken, ellebogen, gemene blikken en af en toe een binnensmonds scheldwoord. Alles om ervoor te zorgen dat ze vooraan bij de deur staan. Dan gaat de deur (naar buiten toe) open en dan staan de mensen in de trein al klaar om uit te stappen. Het is alleen zo druk aan de buitenkant dat ze er niet door kunnen. Gelukkig zijn er dan altijd mensen die toch een beetje aan de kant gaan waardoor de uittocht kan beginnen. Met vouwfietsen, sporttassen en handtassen boven het hoofd lijkt het wel wadlopen. Maar dan over de mensen. Omdat die boeren simpelweg niet aan de kant gaan. En dan heb je ook nog mensen die het presteren om TOCH vast in te stappen. Sneaky er langsaf, tegen de stroom in. STEL JE VOOR dat je geen plek hebt in de trein zeg. Oh, oh, oh wat erg. Dat KAN natuurlijk niet. Dus dan moet je maar super asociaal alle mensen aan de kant duwen om toch vast in te stappen. En de doorstroom dus belemmeren waardoor de trein weer vertraging oploopt. Want dachten die mensen nou echt dat de trein vertrekt voordat iedereen buiten en binnen is? Dat de NS zich zo strak aan de dienstregeling houdt dat ze de deuren gewoon dichtgooien als er nog mensen staan te dringen om binnen te komen? Hallo……..bezint eer ge begint……. De trein gaat echt niet weg. Dus misschien kunnen we stoppen met dat achterlijke gedram? Ik denk dat ik niet gemaakt ben voor gehaast Nederland ofzo. Net als je je als een hufter gedraagt in het verkeer. Koop een Tom Tom en zie dat als je gewoon rustig had gereden, het niks gescheeld had. Ok, misschien 1 minuutje. Maar je mag alleen haasten als het echt levensbedreigend is! En 1 minuutje te laat komen in een vergadering of bij een afspraak gaan we echt niet dood aan. Sterker nog: daar worden we efficiënter van, omdat je dan minder tijd hebt om echt zaken te doen. En dan kun je dus ‘the crap talk’ achterwege laten. (ok….. ik overdrijf een beetje………)
7: De treinrit. Leuker kan haast niet. Ik moet gedragswetenschapper worden. Wat is de trein toch fantastisch om te leren over de mensheid. Wat een diversiteit aan mensen. Geweldig. Dik, dun, lelijk, mooi, saai, interessant, intrigerend, irritant en om verliefd op te worden. Het zit er allemaal. In 1 coupe! Een man in pak die zijn overbuurman die hij toevallig tegenkwam in de trein zat te vertellen over de inhoud van het boek: een werkweek van 4 minuten. Volgens hem schijnt het geniaal te zijn. Hij zag er ook uit als een of andere manager met zijn pak en zijn gelhaar, dus dat zal voor hem inderdaad als muziek in de oren klinken. Een man en een vrouw die in gesprek raken over een verloren jasje wat dan weer teruggebracht wordt. Een meisje zo diep verzonken in haar boek dat ze niet eens merkt dat ik naast haar kom zitten. Een oudere man en vrouw die kibbelen over hoe laat ze straks weer naar huis gaan na het dagje Amsterdam (de dag moet nog beginnen) en een jongen die zijn dopjes zo hard heeft staan dat ik ook wel hoor hoe stoer hij is met zijn techno, house, of weet ik veel hoe ik dat moet noemen. Een soort van kleurenpallet lijkt het wel. Allemaal op zichzelf staande kleuren die, wanneer je ze mengt, weer iets heel anders moois worden. Fantastisch. Ik word er blij van. Waar ik helaas niet blij van word zijn de eeuwige overtredingen van de gedragsregels:
- je spreekt GEEN mensen aan. Zucht. Ik wil niet praten. Ik wil gewoon lezen of kijken. Please…….. waarom ik?
- je zet je mobiel op stil. Het is vreselijk irritant als dat ding afgaat en dat je hem dan nog moet gaan zoeken onderin je tas. Iedereen ergert zich dood aan je ringtone en tegen de tijd dat je hem gevonden hebt ben je al te laat: voicemail.
- je gaat niet overdreven hard zitten bellen in de trein. En al HELEMAAL niet over: ja ik zit in de trein. En jij? maar goed, daar is al meer over geschreven en geblogd denk ik zo. Ze hebben allemaal gelijk!
- Nee, je tas verdient geen eigen stoel. Stoelen zijn voor mensen.
- Nee, ook je schoenen verdienen geen eigen stoel. Lekker, heb je net mee door de hondenstront gewandeld en dan leg je ze nu smakelijk naast me neer. Heerlijk zo net met je ontbijt achter je kiezen.
- Herhaling regel 1: je spreekt geen mensen aan. de meeste mensen zijn hardleers en ik heb van een goede collega geleerd: herhaling = educatie. Dus vandaar dat ik het nogmaals zeg.
- Je bent gewoon vriendelijk tegen de conducteur. Je had OF gewoon een kaartje moeten kopen, OF moeten incasseren dat het je wel eens een boete kon opleveren en dan leg je je daar bij neer als de conducteur komt. Die man of vrouw doet ook gewoon zijn werk. Die hoef je niet af te zeiken, te bedreigen of iets aan te doen. Er zijn weinig mensen zo behulpzaam als conducteurs. Puur omdat ze weten dat wanneer ze het niet doen dat ze dan op hun bek geslagen worden. Opeens heb je het: je wordt conducteur……..
8: aankomst: weer dat hele gedoe van trekken en duwen, maar nu vanuit de andere kant bekeken. Verstikkend en benauwend te noemen. Uit-OV-chippen en het station verlaten. Heerlijk. Vrijheid.

Toch heb ik al deze hordes over voor een half uurtje lol per dag. Want het is leuk, makkelijk, je hoeft alleen maar te zitten, entertaining, rustig (als je geluk hebt) en zeeeeeer interessant. Dus de NS houd mij als vaste klant! Ondanks vertragingen, blaadjes, sneeuwstormen en vierkante wielen. Ik zeg vol overgave: ik ga mee :)

Nee….. ik werk niet voor NS. Ik krijg geen korting door dit te vertellen en ook geen extra gratis Kruidvat kaartje. Ik ben gewoon ik. Met een gedachte en een verhaal.

Dames en heren: het volgens station is het eindpunt van deze rit. Ik verzoek u vriendelijk te denken aan uw bagage, want uw bagage denk niet aan u. (NS humor……)

Ode aan de meest verschrikkelijke sport op aarde

Compleet blanco. Helemaal leeg en niks om over na te denken. Complete rust en sereniteit. Dat kost je ongeveer een half uur per dag. Een luttel half uurtje van de 24 uur die een dag je geeft. Dat is dus peanuts. Niks, noppes, nada en je krijgt er een ultiem relaxt gevoel voor terug waar je de komende 48 uur op kunt teren. Wat moet je daar voor doen? Hardlopen. Een half uurtje, of langer natuurlijk, hardlopen. Stap voor stap en je ogen gefixeerd op het asfalt voor je. Adem in door de neus en adem uit door de mond. Core rechtop (voor diegenen die niet weten waar ik het over heb: het wordt tijd dat jullie je gaan verdiepen in een sport) en de voeten afwikkelen van hak tot teen. Daarbij natuurlijk iets van muziek in je oren proppen en je huissleutel ergens in het vakje van je sportbroek bewaren. Belangrijk detail, anders kun je daarna niet onder douche springen om de geestelijke vervuiling die je er zojuist hebt uitgelopen, af te spoelen.

En er gaat nogal wat het doucheputje in. Zo ongeveer de hele vakantie ergernissen zie je letterlijk verdwijnen in die paar gaatjes die mijn roostertje telt. Neem nou bijvoorbeeld de vliegreis naar de vakantiebestemming. Ik denk dat ik nog nooit zon groot beroep heb gedaan op mijn zelfbeheersing. Ik heb nog nooit zo vaak tot tien zitten tellen als op stoel 25D van de Transavia vlucht van Amsterdam naar Portugal op 4 augustus 2010. Ik heb nooit geweten dat 6 jongens, pubers wel te verstaan, mijn oh zo perfecte leven zo tot een hel kunnen maken. Stel je voor dat je in een vliegtuig zit waar je de komende twee en een half uur niet uit kunt en niet ergens anders kunt gaan zitten omdat er met mij nog ongeveer 200 mensen meer naar mijn vakantiebestemming vliegen. En voordat je vertrekt zijn de 2 rijen achter je nog leeg waardoor je denkt: oh lekker, geen gezeur achter me, lekker rustig een boekje lezen en mijn vriendje kusjes geven. Niemand die het ziet. Totdat op het laatste moment er een soort tornado nadert van 6 uitgelaten mannelijke pupers die zich op de rijen achter je nestelen. Nou ja nestelen, meer neervallen om daar vervolgens twee en een half uur te doen over hoe je rechtop in een vliegtuigstoel kunt zitten. De heren waren wat later omdat ze de boomblaster die ze mee wilden nemen als handbagage moesten inchecken, omdat deze te groot was voor in de toch al krappe vakjes boven de stoelen. Dus dat duurde dan wat langer. Ik denk dat dat nog zo ongeveer het enige lichtpuntje was aan deze reis want anders hadden ze naast kei hard boeren laten, scheten laten, roepen, heel overdreven hard lachen, elkaar ‘voor de grap’ stompen en slaan, over de stoelen klimmen waardoor ik elke keer van die schoppen in mijn rugleuning kreeg, bier zuipen alsof het vliegtuig te zwaar was en hun dat wel even op zouden lossen, de dames en heer in groene pakjes martelen met grappen over neerstortende vliegtuigen, samen kijken welk chickie in een groen pakje ze konden bonken in een vliegtuig wc en wedjes leggen over wie de meeste vrouwtjes zou scoren en die vervolgens je laten pijpen op het strand van Albufeira………………….. ook nog eens kei harde muziek hebben gedraaid in een toch al veel te kleine afgesloten ruimte. En natuurlijk had de ergste van het stel de plek achter mij weten de confisceren waardoor het allemaal nog 10 keer erger leek dan het nu misschien mag klinken. Een vlucht naar de hel. En dan ook nog kei hard applaudisseren wanneer je in de hel bent geland. Maar hetgeen waaraan ik me het meest hebt zitten ergeren is toch wel mezelf. Aan het feit dat ik mijn riem niet heb los gemaakt, niet ben op gestaan en de puber achter me niet een kei harde knal voor zijn rotte en afgrijselijk lelijke rotkop heb gegeven. Of, als ik het dan misschien op een wat meer volwassen manier had kunnen doen om me niet te verlagen naar het niveau van deze 6 moederskindjes, er wat van zeggen. Vriendelijk vragen of ze wat rustiger zouden kunnen doen. Hoe erg is het dat je je twee en een half uur van je leven laat afpakken door 6 van die jonge varkens? En daar niks aan doen omdat je bang bent dat je dan ook nog eens het middelpunt van hun bestiering wordt? En het daarom maar uitzit en je vuisten balt en tot 10 telt en nog maar een keer naar de wc gaat en nog maar een keer je boek open slaat en nog maar een keer hard zucht en kucht en nog maar een keer achterom kijkt en nog maar een keer met je ogen rolt naar de mensen voor je in de hoop dat zij zich nog meer ergeren aan deze holbewoners en een van hun die plorken dus een ram voor de harsens geeft. Maar nee. Iedereen blijft zitten en iedereen doet alsof het normaal is dat het vliegtuig zo ongeveer wordt afgebroken. Zelfs de vriendelijk glimlachende mensen in de groene pakjes! Ongelooflijk. En dan te weten dat de moeders van deze gedrochten tegen opa en oma vertellen dat ze toch zon lieve zoon  hebben die het zo goed doet op de mavo en dat de schoolleiding altijd problemen zoekt. Want het is onterecht dat ons pietje weer eens geschorst is. Dat doen ze gewoon om papa terug te pakken die net zijn celstraf vanwege mishandeling van de docent Engels uitgezeten heeft.

Zucht. Een half uurtje hardlopen en dat alles verdwijnt in het doucheputje. Hoe simpel kan het leven zijn?

Help, ik word een vrouw…….

Ik ben 28 geworden. 28 lentes jong zoals mijn pa dat dan zo mooi kan zeggen tegen iedereen die op mijn verjaardag taart zit te vreten en rose zit te zuipen. Ik ben dan ook in de lente jarig, dus chapeau voor de jaarlijkse correctheid.  Mijn zussen hebben besloten dat het tijd is voor een handtas. Tot mijn verjaardag aan toe vond ik het namelijk gewoon kunnen om met een rugzak door het leven te gaan. Lekker handig, alles past er in, het schuurt niet aan de schouders en het gewicht is verdeeld wat weer ten goede komt aan mijn toch al non fysio-proof houding. Een handtas. MET bloemetjes motiefje aan de binnenkant. EN heel veel verschillende vakjes. EN hij ziet er leuk uit maar is toch multifunctioneel bruikbaar. Je kunt hem met een langer hengsel aan een schouder hangen, maar je kunt hem ook aan de hengsels dragen. Echt heel vrouwelijk dus. Mijn zussen zijn er heilig van overtuigd dat dit het laatste is wat ik nodig heb om als op en top vrouw door het leven te gaan. Dat heeft me aan het denken gezet. Ik schreeuw altijd zo hard dat het me allemaal geen reet uitmaakt hoe ik er uit zie. Maar er is iets aan de hand met me.

Ik lak mijn teennagels. Ik zit met smacht te wachten op de STEPS mail met de laatste collectie jurkjes. Ik lach andere vrouwen uit die er echt niet uitzien. Ik gebruik wekelijks een haarmasker tegen pluishaar. Ik ga om de acht weken trouw naar de kapper tegen gespleten haarpuntjes. Ik vraag de kapper vriendelijk maar toch met een indringende boze blik of ze er niet meer dan 2 centimeter af wil knippen. (Je haar groeit namelijk ongeveer 4 centimeter per 8 weken is mij ooit verteld, dus dat betekend netto 2 centimeter langer haar per 2 maanden. Joepie!) Ik PRAAT met de kapster over haar, haar vriendje en de laatste roddels op kap en make-up gebied. Oh en over Leco, Mari en andere onbenullige stylisten. Ik heb een schoenenrek gekocht voor al mijn schoenen. Ik koop EN draag schoenen met hakken. Ik probeer mijn schoenen te laten matchen met mijn outfit en als dat niet lukt ga ik naar de stad om nieuwe te zoeken die er wel bijpassen. Die ik dan vervolgens weer op mijn schoenenrek dump dat ondertussen weer te klein is. Ik vind winkelen leuk. Ik kan bij de rituals, body shop en de tuinen niets laten staan. Ik val als een blok voor vitaminesupplementen en kruidenthee tegen dramklachten. Ik heb bij de mediamarkt staan twijfelen over het kopen van een bikinitrimmer. Ik heb hem nog niet in huis, maar toen ik vanmorgen weer eens naar beneden keek KAN ik gewoon zo niet door het leven en sta ik dus morgen in de rij bij de mediamarkt net te doen alsof ik me niet kapot schaam dat ik zon ding in mijn handen heb. Tussen al die mannen die dvd’s en X-box games staan te kopen. Ik denk dat ik het maar camoufleer door ook een oven te kopen. Daar leg ik dat doosje dan gewoon in. Ziet niemand. Ik poets. Ik erger me ook aan het stof wanneer ik niet poets. Ik doe de afwas op tijd. Ik strijk. Ik strijk kussenslopen zodat het bed er opgemaakt beter uit ziet. Wat me op het volgende brengt: ik maak mijn bed op. Wie maakt er zijn bed nou op? je duikt er over ongeveer 16 uur toch weer in! Nutteloos dus, maar blijkbaar nodig. Ik vind kinderen niet meer irritant. Ik vind ze zelfs wel schattig. H…….E………L……….P……………. Gelukkig heb ik nog geen rinkelende eierwekker, maar ik houd mijn hart vast wanneer dat hele circus begint. Dat ik tegen mijn vriend durf te zeggen: goh, misschien moet ik maar eens stoppen met de pil. Please hormonen. Doe me dat nog niet aan. Ik beloof jullie heilig dat ik veel fruit en groenten zal eten, dat ik zal proberen niet te veel alcohol te drinken, dat ik genoeg zal slapen. Maar please: doe me dat nog niet aan. At least nog een paar jaar. Nog even een reis maken, promotie maken op het werk of een andere baan, NOG meer schoenen en kleren kopen en heel veel op stap en leuke dingen doen met al mijn te gekke vrienden. I beg you hormonen. Just don’t.

Misschien moet ik maar toegeven aan het volwassen worden. Aan het vrouw zijn en het daarmee ook heel sexy kunnen zijn. Want welke holbewoner die haar benen niet durft te laten durft dat op haar 28e nog te zijn? Ik niet. Dus ik geef me maar over aan de schoonheidsspecialist, de frustratie van het niet kunnen vinden in de winkels waar je naar op zoek bent en het roddelen over anderen.

Maar 1 ding: als ik over straat ga in een trainingsbroek en een of ander dweepy hemdje, zeg dan niet dat ik er niet uit zie en dat dat niet meer kan op deze leeftijd. Want ik GEEF er eigenlijk nog steeds geen ene reet om. Als ik in een trainingsbroek over straat wil met daaronder een paar foute slippers dan DOE ik dat. Geen Leco die mij zegt dat dat niet kan in deze tijd. Dat bepaal ik zelf wel.

De bond tegen

De bond tegen het vloeken, de bond tegen ‘la’ (Paul Rabbering tegen artiesten die door non-creativiteit maar la la la la gaan zingen……geniaal!), de bond tegen de bond tegen het vloeken, de bond tegen leenwoorden (niet puur nederlandse woorden), de bond tegen harries (harrie = vervelend mens), de bond tegen boeken……..(ehm…….heb ik iets gemist?), de bond tegen de haast, de bond tegen het mixen (tegen DJ’s), de bond tegen exhumatie (iets met overleden mensen……..), de bond tegen humor (http://www.youtube.com/watch?v=I_qHFZLs0lI……………….hahahahaha geniaal!) de bond tegen afkoop kleine pensioenen, de bond tegen het zegenen, de bond tegen gedwongen vertrek, de bond tegen geitenneukers (ehm…… het bestaat echt………), de bond tegen het arbeidsethos, de Belgische bond tegen bejaarden die al om 8 uur voor de Aldi schuifelen terwijl deze pas om 9 uur open is (HAHAHAHAHA………….die Belgen, wat een humor!), de bond tegen winterdepressies (waar kan ik me aanmelden?), de bond tegen hondestront, de bond tegen verontreiniging van stad en land en de bond tegen kwakzalverij.

Het enige dat je tegenwoordig hoeft te doen is in het google balkje intypen: de bond tegen, en dit is het resultaat van 25 pagina’s. Heerlijk! mensen die zich lekker tegen ‘iets’ of helaas ook iemand scharen. Een beetje lekker recalcitrant zijn. Een groepje oprichten waar je lekker mag klagen tegen een fenomeen wat je graag anders zou zien, zonder dat je daar persoonlijk op aangekeken kan worden. Nee nee, dat zeg ik namens de bond tegen…….Het zou echt iets voor mij zijn, zo’n bond. Zodat ik af en toe  heerlijk mag zeuren over alles waar ik me doorgaans aan erger zonder daar persoonlijk op aangesproken te worden. De bond tegen irritante vrouwen die zichzelf heel decadent voelen en gedragen maar dat eigenlijk helemaal niet zijn. De bond tegen nike air jeruzalems. (no need to explain, do I?) De bond tegen mensen die bij de Ah kassa rij vragen, “mag ik even voor, ik heb maar 1 ding”, en dan vervolgens de prijs winnen van 250ste klant en hier heel verbaasd op reageren alsof ze het niet verwacht hadden. De bond tegen aangebrand eten. De bond tegen mensen die het woord ‘toppie-joppie’ nog gebruiken. De bond tegen stinkende vuilnisbakken. De bond tegen de onderburen die iedere avond de vuurkorf aansteken zodat mijn schone was ruikt naar een afgebrande varkensschuur. De bond tegen maar 24 uur in een dag. De bond tegen Veronica die zijn ‘lokstukjes’ om een bepaalde tv serie te gaan kijken echt te vaak uitzenden in de reclameblokken. De bond tegen buurtkrantjes met persoonlijke verhalen over mensen in de buurt. (Ik wil helemaal niet weten dat mijn achterbuurvrouw bierdopjes spaart………..) De bond tegen kleurloze mensen. De bond tegen volwassenen die vinden dat je zo heel af en toe niet meer mag huppelen. De bond tegen straatmuzikanten die echt niet kunnen spelen of zingen of de bond tegen vliegen die tijdens het fietsen in je mond vliegen. Ach, zo kan ik nog uren doorgaan en dan ben ik nog niet klaar. Heer-lijk dat klagen. Ik heb het gewoon nodig zo af en toe. Zodat ik niet teveel klaag over dingen die er wel echt toe doen en mezelf ook positioneer als iemand die denkt vanuit een half leeg glas.

Dat is wel het ergste dat me zou kunnen overkomen. Dat mensen de bond tegen Maartje’s die altijd zeuren en het glas alleen maar half leeg kunnen zien, oprichten. Laten we bij deze afspreken dat jullie me dan een seintje geven :) Dan heb ik vakantie nodig.

Bij voorbaat dank! :)